30 mei 2020

Mijn beste Roger,

Precies vijftig jaar geleden overleed je op het terras van Brasserie André in de Statiestraat. Je dood was voorpaginanieuws in verschillende kranten. ‘De kleine wereld van de Vlaamse Letteren is beduidend armer geworden met dit heengaan,’ schreef de Gazet van Antwerpen.

Enkele dagen later, op woensdag 3 juni 1970 werd je begraven.  Talrijke schrijvers, journalisten en prominenten waren erbij op het Schoonselhof. Karel Jonckheere, Hubert Lampo, Eugene van Itterbeek, Marc Andries, Hugues C. Pernath, Walter van den Broeck, Eddy van Vliet, Angèle Manteau, Jos Vandeloo, Frans Strieleman en Frans Grootjans, ze legden allen een takje bloeiende brem op je graf.

Vandaag ligt jouw boek De knetterende schedels opnieuw in de boekhandel. Een boek dat een generatie nieuwe lezers verdient. Ondertussen ‘politoer’ ik verder aan jouw biografie, die dit najaar zal verschijnen. Maar vandaag niet. Vandaag sta ik aan jouw graf met een takje bloeiende brem.

Con amore,

Ellen

Deus Ex Machina over Roger Van de Velde

Deze week pakt het literaire tijdschrift Deus Ex Machina uit met een auteursnummer over Roger Van de Velde. Een prachtig nummer, vol origineel werk van de Van de Velde, teksten van Jan Lampo, Kris J.Y. Verdonck, Jan Daems en Jan Bettens over Van de Velde en een voorpublicatie uit de biografie die eind dit jaar verschijnt.

Wanneer u een abonnement neemt op Deus Ex Machina, krijgt u er de heruitgave van De knetterende schedels (Uitgeverij Vrijdag, 2020), gratis bij. Meer informatie vindt u hier.

Van de Velde op Kreta

Soms kan een biografie schrijven bijzonder aangenaam zijn. Bijvoorbeeld wanneer de enige nog levende nazaat  van het sujet in kwestie op het zonovergoten Kreta woont.

Met een klein hartje vertrok ik naar Kreta. Vier dagen in een klein dorpje met een man die ik niet kende, om het over zijn overleden vader te hebben. Bovendien krijg ik soms een rothumeur wanneer ik te lang sociaal moet zijn.

Ik maakte me zorgen om niets. Max Van de Velde, de oudste zoon van Roger, bleek een ontzettend attente gastheer die me met open armen ontving. Hij nam me mee op sleeptouw naar enkele prachtige plekjes in Kreta: Zaros, Matala en Lentas. Op een terras met zicht op zee, in een klein dorpscafé, in de auto op hobbelige wegen, Max beantwoordde met engelengeduld mijn vele vragen. Naarmate de dagen vorderden, leken er bij hem meer herinneringen naar boven te komen.

De vier dagen vlogen voorbij. Ik vertrok naar huis met een rugzak vol verhalen én de stem van Roger Van de Velde op een cassettebandje uit de jaren 60.

Toen mijn vliegtuig opsteeg, moest ik denken aan wat Roger Van de Velde enkele maanden voor zijn dood als nieuwjaarswens schreef: ‘Liefst zou ik 20180919_170038.jpgin 1970 uitwijken naar een ver land, waar geen mens mij kent en waar verleden noch toekomst enig belang hebben in de zorgeloze beleving van elke zonovergoten dag.’ Zijn zoon maakte deze wens waar.